Kerevet

Konuk Yazar: Zeynep Arkan

fotoğraf(1)

Kerevet

Çocukken bilmediğin kelimeler için büyüdün
Çocukken gitmediğin yerler, henüz hiç görmediğin deniz
Henüz kanamamış diz, ormanın uğultusu dinmemiş henüz
Büyüdün çünkü yüzüne üflenecekti dilek kipleri
Büyüdün ve bunu da not aldılar bir kimlik doğrulandığında
Adını yazan kağıtlara imzamı attığımda

Seni görünce tanıyorum dedim
Büyüdüğüm yerlerin camlarından bir anıt
Sokaklarında aşkla simit satılan, eve taş götürenlerin bile
Suyunu aşkla içtiği bir maşuklar kentinde
İnsan tanıyor, bir yerden biliyor görmese de
İzini sürmeden buluyor, çabucak kavrıyor geçmişini
Aşağı inmek kolay oluyor, çıkarız biz yokuşlara dedim
Seni görünce.

Işıklı caddeler gibi yüzüne bakmaya başladım
Bu pahasızlık her güne bir hesapsızlık getirdi
Yüzün, en ıssız orman güzelliğinde
Göğüs kafesi daralanlara bağışlanmış
Temiz bir dağ havası yerine.

Çocukken bilmediğin kelimeler için büyüdün
Benim için, benim üflediğim güzel dilimde.

-Zeynep Arkan

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir